Aan mijn o zo gemiste Osama bin Laden,

In mijn zinderende zoektocht naar jouw hete aanblik, brand ik telkenmale mijn geblaarde voeten aan het vurige woestijnzand. Geen minuut gaat voorbij dat ik niet aan je denk. Je zwerft rond in mijn gedachten, je schommelt in mijn slaap en opent mijn oogleden, elke gulden ochtendstond.

Rukwinden, hagelbuien en wervelwinden. De liefdesnacht raasde als een onverwachte storm over me heen. Het vale ochtendlicht maakte de enorme ravage zichtbaar. Smeulend liet je me achter. Alleen met de ruïnes die zo onlosmakelijk aan je verbonden zijn. Mijn enige tastbare herinnering aan jou. Jij met de noorderzon, ik met de scherven…

Zo ver van elkaar, maar zo aan elkaar verbonden. Nimmer zal ik je vergeten, noch vergeven. Zoals jij mijn hart op zijn grondvesten deed trillen, deed overslaan, smoren. Zoals jij de kern van mijn bestaan, het broze fundament, de beginselen van mijn vrijheid, als een zeepbel uiteen liet spatten. Deze liefde verstikt. Telkens weer.

Maar verandering is komende. Strompelend uit de diepste krochten en tot aan de tanden bewapend vecht ik mijn weg terug in de werkelijkheid. Liefde maakte me blind en in het land der blinden is Bin Laden de ongenaakbare koning. Hoe stoot ik je van je hemeltergend hoge troon? Ik zal je vangen in mijn fluweelzachte armen, Osama van me. Liefkozend fluister ik je dan stoute woordjes toe, terwijl ik krulletjes draai in je wulpse baard. Als je die nog hebt.

Vergeet de andere man die vergeefs een gooi deed naar je hart. Je stond erbij en keer er naar, lachend en proestend in je knuistjes. Laat hem verdampen uit je gedachten en laat je leiden door mij. Ik tango je, ik wals je, ik foxtrot en ik salsa je. Geef me deze dans.

Geen berg te hoog, geen rivier te breed. Geen zee te diep, geen bos te dicht. Geen woestijn te droog en geen weerstand te fel. Geen zoektocht te lang, geen tijd te kort.

Geen grot te donker.

Houd van me. Houd van me zoals je nog nooit van iemand gehouden hebt. Van ons. Osama en Obama.

Voor altijd de jouwe,

Barack